Galina Waseiko is geboren op 5 mei 1926 in Rebalske (Oekraïne).
Toen ze 16 jaar oud was, werd ze vanuit haar geboortedorp Rebalske via Duitsland naar Oostenrijk gebracht (1942-1945) voor dwangarbeid.
Tegen het einde van de oorlog leerde ze haar man Toon van den Wildenberg kennen en kwamen zij samen naar Nuenen. Mevrouw leerde snel de Nederlandse taal maar ze heeft altijd een sterk accent gehouden.
In de jaren ’50 werd ze de eerste fotografe in Nuenen. Ze maakte trouwreportages en familiefoto’s. En heeft 33 jaar als freelance fotografe voor het Eindhovens Dagblad gewerkt. In het begin op de fiets met alle fotoapparatuur in de fietstassen. Tot ze later haar rijbewijs behaalde en met de auto op pad ging.
Met haar man opende ze in 1966 de eerste fotozaak in Nuenen, gevolgd door een tweede fotozaak in winkelcentrum Kernkwartier.
Haar dochter Froukje heeft het boek “Het laatste transport” geschreven. Een rijk geïllustreerd boek over het veelbewogen leven van mevrouw Van den Wildenberg – Waseiko. Bij de tekst onder de foto’s een passage uit dit boek, dat wel heel bijzonder is op deze feestelijke dag.
Een foto impressie gemaakt voor Lokale Omroep Nuenen.
Om 11 uur verzamelde zich een mooie schare familie en lokale pers rond het te onthullen bordje bij de levensboom.
Heel bijzonder is het boekje dat dochter Froukje van den Wildenberg over haar moeder schreef. Burgemeester Van Genugten las een wel heel bijzondere passage uit het boek voor:
Ik werd in een groot ziekenhuis midden in de stad Graz opgenomen. Dat was het LKH-ziekenhuis. Normaal mochten mensen uit de Oekraïne en de oost landen daar niet opgenomen worden. Ik heb geluk gehad dat de boer de ambulance liet komen en dat het ziekenhuis mij opnam.
Ik had geen kleren of niets bij me. Ik heb die mooie jurk die de boerin voor mij gemaakt had nooit meer teruggezien. Volgens mij had ze die gehouden als aandenken aan mij, of ze heeft gedacht dat ik het toch niet zou overleven. Ik kreeg nachtjaponnen van de zusters. Elke week werd ik van kamer veranderd en de hoofdarts vertelde me dat ik altijd moest doen alsof ik sliep als er een eventuele controle zou komen, en ik moest natuurlijk niet praten. Ik heb altijd gedacht dat die hoofdarts een Rus was die voor de Russische revolutie naar Oostenrijk kwam, want ik verstond hem goed. Hij vertelde me dat ik nooit op de grond mocht slapen, nooit in de felle zon mocht gaan zitten, goed proberen te eten en dan kon ik wel 100 jaar worden.
Ik werd in een groot ziekenhuis midden in de stad Graz opgenomen. Dat was het LKH-ziekenhuis. Normaal mochten mensen uit de Oekraïne en de oost landen daar niet opgenomen worden. Ik heb geluk gehad dat de boer de ambulance liet komen en dat het ziekenhuis mij opnam.
Ik had geen kleren of niets bij me. Ik heb die mooie jurk die de boerin voor mij gemaakt had nooit meer teruggezien. Volgens mij had ze die gehouden als aandenken aan mij, of ze heeft gedacht dat ik het toch niet zou overleven. Ik kreeg nachtjaponnen van de zusters. Elke week werd ik van kamer veranderd en de hoofdarts vertelde me dat ik altijd moest doen alsof ik sliep als er een eventuele controle zou komen, en ik moest natuurlijk niet praten. Ik heb altijd gedacht dat die hoofdarts een Rus was die voor de Russische revolutie naar Oostenrijk kwam, want ik verstond hem goed. Hij vertelde me dat ik nooit op de grond mocht slapen, nooit in de felle zon mocht gaan zitten, goed proberen te eten en dan kon ik wel 100 jaar worden.
De onthulling van het bordje bij de boom door (vlnr) burgemeester Freek van Genugten, dochter Froukje, de 100-jarige Galina van den Wildenberg – Waseiko, dochter Wjera en zoon Alex.
Een afsluitende foto voor in het familie album.
Van harte gefeliciteerd met het bereiken van de 100 jaar!
Van harte gefeliciteerd met het bereiken van de 100 jaar!
Frank van Welie / LON